Te refleksje powstały z potrzeby zatrzymania się na chwilę w tym biegu.
Z potrzeby zadawania pytań, które w codziennym szkolnym rytmie łatwo zgubić.

Czym naprawdę jest edukacja?
Czy szkoła potrafi jeszcze wychowywać, czy już tylko przekazuje informacje?
Jak ocalić w niej ciekawość świata, wrażliwość i zdolność myślenia?

Nie są to teksty o systemie.
Bardziej o człowieku w szkole.

O uczniu, który szuka sensu.
O nauczycielu, który próbuje być przewodnikiem.
O wspólnocie, która dopiero się tworzy – w rozmowie, w sporze, w spotkaniu.

Te refleksje są formą spokojnego myślenia.
Nie dają gotowych odpowiedzi.
Raczej otwierają przestrzeń, w której można zobaczyć szkołę z innej strony.

Dlatego powstały te teksty –
aby szkoła znów mogła być miejscem myślenia,
a nie tylko miejscem chaosu i  pośpiechu.